ΠΕΡΙ ΜΠΙΡΑΣ … επεισόδιο#5

Το πάρκο του Γεωργιάδη στο κέντρο της πόλης του Ηρακλείου είναι αυτό που λέμε πυρήνας … πυρήνας πρασίνου, πυρήνας ψυχαγωγίας, πολυσυλλεκτικών φεστιβάλ, κοινωνικοπολιτιστικών δράσεων, εναλλακτικής έκφρασης,  και πλέον,  πυρήνας επαφής με την ποιοτική μπίρα και την craft κουλτούρα. Έξι βρύσες με ψαγμένα βαρέλια, όλη η γκάμα της Σόλο και κάμποσες ετικέτες από craft ζυθοποιίες διεθνούς φήμης καθιστούν το αναψυκτήριο του Πάρκου μια όαση για τους ζυθόφιλους.  Ψυχή αυτού, ο Γιώργος Γρηγοράκης, μπυράκιας από κοπέλι και φίλος από τα παλιά. Ανοίξαμε μερικές μπίρες  κάτω από τον παχύ ασκιανό και τα κουβεντιάσαμε  …

Πρόσφατα παρατηρήσαμε κάποιες αλλαγές στο μενού του «Πάρκου». Τι νέα φέρνει ο νέος κατάλογος ?

Δυό πράγματα διαφοροποιήθηκαν ουσιαστικά. Ο κατάλογος της μπίρας και η προσθήκη φαγητού. Όσον αφορά τη μπίρα, η τίμη ήταν αυτή που αρχικά στάθηκε αφορμή να αναζητήσουμε την αλλαγή καθώς είχαμε μια συμφωνία με γνωστή πολυεθνική η οποία όπως μας ενημέρωσαν σταμάτησε να ισχύει. Μέχρι τότε διαθέταμε ένα βασικό κωδικό βαρελίσιας τον οποίο δεν μπορούσαμε πλέον να υποστηρίξουμε οπότε έπρεπε είτε να κάνουμε ένα βήμα πίσω, είτε ένα βήμα μπροστά στην ποιότητα. Ψάξαμε πρώτα το βήμα πίσω για φθηνότερη μπίρα, είδαμε όμως πως οι επιλογές που δοκιμάσαμε δεν πινόντουσαν. Επιλέξαμε οπότε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Σε αυτό συνέβαλε και η πολύχρονη φιλική μου σχέση με το διευθυντή της Σόλο, Νικόλα Λουκάκη, ο οποίος μας μύησε στην craft μπίρα πείθοντας μας να προσανατολιστούμε στην ποιότητα. Αποφασίσαμε λοιπόν να ανεβούμε ελάχιστα στην τιμή και να προχωρήσουμε σε μια συνολική συνεργασία με τη Σόλο, που εκτός των άλλων, είναι και αποκλειστικός διανομέας στο Ηράκλειο κάποιων εκ των σημαντικότερων brands μπίρας παγκοσμίως. Προχωρήσαμε λοιπόν σε μια συνεργασία με την Τσέχικη Primator, τόσο όσον αφορά τη βαρελίσια Lager που είναι και ο κεντρικός μας κωδικός, όσο και σε κάποιους ακόμη κωδικούς της συγκεκριμένης ζυθοποιίας σε μπουκάλι. Η Primator είναι μια διεθνώς αναγνωρισμένη ζυθοποιία με παγκόσμια φήμη όσον αφορά την ποιότητα της και πάρα πολλά βραβεία στο παλμαρέ της. Από εκεί και πέρα προσθέσαμε φυσικά όλη τη γκάμα της Σόλο και κάποιους ακόμη κωδικούς φημισμένων craft ζυθοποιείων που μας πρότειναν όπως τη Σκοτζέζικη Brewdog και τη Δανέζικη Mikeller. Όσον αφορά τώρα το φαγητό, είναι κάτι που αφενός έλειπε από το Πάρκο, αφετέρου η craft μπίρα φημίζεται για την σχέση με το φαγητό, σε βαθμό ώστε παγκοσμίως να θεωρείται το νέο κρασι με κάθε μπίρα να έχει το γαστρονομικό της ταίρι.

Αναφερόμενοι στο φαγητό, πες μας δυο λόγια για το Πατρικό, το νέο χώρο εστίασης που δημιουργήσατε δίπλα στο Πάρκο. Ποια η πρόταση του στο κοινό ;

Το φαγητό ήταν κάτι που έλειπε από το Πάρκο,  βρίσκοντας οπότε διαθέσιμο ένα ωραίο χώρο δίπλα του, θεωρήσαμε ότι ήταν ώρα να κάνουμε αυτό το βήμα. Ανέκαθεν μας άρεσε η κουζίνα και οι γεύσεις οπότε κάναμε αυτή την προσπάθεια και ο κόσμος θα την κρίνει. Το μενού έχει σαν βάση κρέατα – ως επί το πλείστον – της ώρας, σαλάτες με αγνά, ντόπια υλικά, όλα σε χορταστικές, ποιοτικές μερίδες και μαγειρευτά – κατσαρόλας που μελλοντικά θα εμπλουτίσουμε. Πολλά από τα παραπάνω σερβίρονται φυσικά και στο Πάρκο. Γενικότερα προσπαθούμε να πορευτούμε αξιοποιώντας ντόπια υλικά και παραγωγούς, αποφεύγοντας όσο είναι δυνατόν έτοιμα και τυποποιημένα, κρατώντας τις τιμές σε λογικά πλαίσια.

Ιδιαίτερα στο «Πάρκο» διαπιστώνουμε μια έμφαση στη μπίρα. Ποιά αλήθεια η σχέση των πελατών σας με τη μπίρα;

Η σχέση των πελατών μας με τη μπίρα είναι λίγο πολύ αυτή που και εμείς οι ίδιοι έχουμε με το εν λόγω προιόν. Ήταν επιλογή μας να την έχουμε μπροστάρη στο Πάρκο … ένα ανοιχτό, κατεξοχήν καλοκαιρινό χώρο μέσα στο πράσινο, που εκ φύσεως σε προδιαθέτει να πιείς μια μπίρα. Κάναμε λοιπόν αυτή την κίνηση, μαθαίνοντας παράλληλα και εμείς, ώστε να μπορούμε να μυήσουμε τον κόσμο στην ποιοτική της εκδοχή. Ο κόσμος θα έλεγα βλέπει ακόμη τη μπίρα ως ένα αναψυκτικό με αλκοόλ συνδεδεμένο με το καλοκαίρι που οι θερμοκρασίες δεν πολυσηκώνουν βαρύ ποτό. Από εκεί και πέρα δεν θα έλεγα πως διαθέτει ιδιαίτερες γνώσεις γύρω από τα είδη μπίρας, ούτε ακόμη τα κριτήρια να κρίνει την ποιότητα. Κακά τα ψέματα στην Ελλάδα δεν είχαμε μέχρι πρόσφατα τριβή με την craft μπίρα. Κάποιος λοιπόν μπορεί να πιει μια ιδιαίτερη, πολύ ποιοτική μπίρα με διεθνή βραβεία και να σου πει ότι δεν του αρέσει γιατί απλώς το κρίνει με γνώμονα αυτό που έχει μάθει να πίνει … είναι σαν να τρως ένα μεταλλαγμένο κοτόπουλο βιομηχανικής παραγωγής με ορμόνες και γευστικά ενισχυτικά και να έρθω να σου προτείνω ένα κοτόπουλο ελευθέρας βοσκής. Προφανώς η γεύση και η ποιοτητα του είναι ανώτερες και λογικά δεν μπορεί να έχει και την ίδια τιμή.

Είναι το κοινό εξοικειωμένο με την craft μπίρα ?

Όχι δεν ειναι εξοικειωμένο, και δεν το αδικώ, καθώς δεν υπήρχε κάποιος να του εξηγήσει τι σημαίνει και πως μπορεί να την απολαύσει καλύτερα. Μην ξεχνάμε πως όλα σχεδόν τα μαγαζία πουλούσαν μέχρι πρότινως τις βιομηχανοποιημένες μπίρες των πολυεθνικών και είναι φυσικό αφου προσφέρει ψυγεία, ομπρέλες κλπ και επίσης δεν θέλει και πολλά πολλά, την παγώνεις, τη δίνεις. Και εμείς οι ίδιοι όταν πρωτοδοκιμάσαμε craft μπίρα, δεν ενθουσιαστήκαμε, μας φάνηκε κάτι ξένο, μετά όμως που αρχίσαμε να πίνουμε διάφορες ετικέτες και να μαθαίνουμε το ποιόν τους, συνδυάζοντας τις παράλληλα και με το φαγητό, αντιληφθήκαμε πως δεν μπορούσαμε πλέον να πισωδρομήσουμε. Είναι θεωρώ θέμα χρόνου να επέλθει η εξοικείωση ακολουθώντας την τάση όλων των υπόλοιπων Ευρωπαικών χωρών.

Ποιά η γνώμη σου για τη σκηνή της ελληνικής μικροζυθοποιίας ;

Πρωτοθυμάμαι την μικροζυθοποιία «Craft» που άνοιξε και έκλεισε λίγα χρόνια πριν τη μεταγενέστερη άνθιση της μικροζυθοποιίας στην Ελλάδα. Η συγκεκριμένη μικροζυθοποιία ήταν μπροστά από την εποχή της αποτελώντας οδηγό για τους επόμενους, παίρνοντας πάνω της σαν παιδί όλες τις παιδικές αρρώστιες, παλεύοντας μόνη της ουσιαστικά με τα θηρία των πολυεθνικών. Αυτός ο αθέμιτος ανταγωνισμός διατηρείται και σήμερα. Δεν θεωρώ δλδ τυχαίο ότι το κράτος φορολογεί τα Plato, ένα δείκτη άμεσα συσχετισμένο με τα συστατικά της μπίρας και όχι για παράδειγμα τους αλκοολικούς βαθμούς. Σαν να λέμε δλδ πως όσο πιο αγνή και πλούσια σε συστατικά είναι η ντομάτα που παράγεις, χωρίς φάρμακα κλπ τόσο πιο μεγάλη ειναι η φορολογία, κάτι που πρέπει να ξέρει ο κόσμος για να δικαιολογήσει και την υψηλότερη τιμή τους. Όπως πρέπει επίσης να καταλάβει ότι η πολυεθνική μαγειρεύει σε ένα τεράστιο καζάνι για όλο το » κράτος «, ενώ η μικροζυθοποιία μαγειρεύει πιο σπιτικά, τοπικά, στηρίζεις οπότε και την τοπικη κοινωνία και κυρίως πίνεις σωστό προιόν. Με άλλα λόγια craft μπίρα είναι το αντίθετο της βιομηχανοποιημένης … αλλιώς θα φάς σπίτι σου κι αλλιώς, ας πούμε, σε ένα μαζικό τραπέζι μιας εκδήλωσης. Από εκεί και πέρα, ο ανταγωνισμός σίγουρα κάνει τον κλάδο να προχωρά αλλά μη ξεχνάμε τον συναγωνισμό και τις αρετές της συνεργασίας όπου ο ελληνικός κλάδος υστερεί παντελώς. Θα βλέπαμε ωραία πράγματα αν οι Έλληνες μικροζυθοποιοί σμίγανε χωρίς εγωισμούς γύρω από ένα τραπέζι ή πάνω από ένα καζάνι ανταλλάσσοντας απόψεις, εμπειρίες, τεχνικές κλπ. Μόνο καλό μπορεί να βγει από την συνεργασία και το να είναι ενωμένοι είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουν τα θηρία των πολυεθνικών που επιβάλλονται με το διαφημιστικό τους budget. Την ίδια ώρα, οι περισσότερες ελληνικές ζυθοποιίες παλεύουν να ανταγωνιστούν τις πολυεθνικές παράγoντας lager. Mόνο λίγες ελληνικές μικροζυθοποιίες έχουν να προσφέρουν κάτι διαφορετικό, όπως για παράδειγμα η Σόλο. Και είναι μεγάλη τιμή για τον τόπο μας που στην προσπάθεια αυτή συμμετέχει ένας παγκοσμίου φήμης ζυθοποιός όπως ο Kjetil, που μεταξύ άλλων είναι ένας άνθρωπος που χαίρεται να μοιράζεται με τον κάθενα την τεράστια γνώση του γύρω από το κεφάλαιο craft μπίρα.

Πως θα μπορούσαμε κατά τη γνώμη σου να αυξήσουμε τη γνώση του γύρω απο αυτή ?

Μέσω της γεύσης και μέσω της συζήτησης – ενημέρωσης. Γευσιγνωσίες, φεστιβάλ, γευστικες δοκιμές, επισκέψεις σε ζυθοποιία, ενημέρωση από όλα τα μέρη της παραγωγικής και εφοδιαστικής αλυσίδας κλπ.

Γιατί επιλέξατε να εντάξετε τη Σόλο στο μενού σας ?

Όπως προανέφερα, σε αυτό αφενός συνέβαλε η προσωπική μου γνωριμία με το διευθυντή της Σόλο που μας έκανε μια συνολική πρόταση, αφετέρου εντόπισα κάποιες πολύ ιδιαίτερες μπίρες ανάμεσα στις ετικέτες της Σόλο. Αρχικά δεν μπορώ να πως ότι ενθουσιάστηκα με όλες τις ετικέτες, ασχέτως ότι πλέον τις έχω όλες σε πολύ μεγάλη εκτίμηση. Όπως λοιπόν εγώ δεν είχα αρχικά την γνώση να τις εκτιμήσω, έτσι ξέρω ότι και ο κόσμος θέλει τον χρόνο του. Ήξερα λοιπόν πως θα ακούσουμε γκρίνια και θα χάσουμε κάποιο κόσμο, όπως ήξερα ότι θα κερδίσουμε μια άλλη μικρότερη μερίδα κόσμου που αρέσκεται σε αυτό το είδος το οποίο δεν προσφέρουν όλα τα μαγαζιά του Ηρακλείου. Η κίνηση αυτή ωστόσο δεν έγινε με σκοπό να κερδίσουμε περισσότερο κόσμο ή να αυξήσουμε το περιθώριο κέρδους και σε αυτό θέλω να σταθώ. Πρέπει ο κόσμος να καταλάβει πως μόνο αισχροκέρδεια δεν υπάρχει πίσω από την τιμή μιας craft μπίρας εν αντιθέσει με τις «φθηνές» μπίρες που πουλούν οι πολυεθνικές τις οποίες θεωρώ πανάκριβες . Η αλήθεια είναι πως πληρώνεις τα ίδια και φθηνότερα αν αναλογιστείς την σχεση τιμής – ποιότητας, γιατί η craft μπίρα δεν είναι ενα προιόν που το πίνεις για να γεμίσεις το στομάχι, γιατί κακά τα ψέματα ο Έλληνας έχει ακόμη αυτή τη σχέση με τη μπίρα, μια φθηνή επιλογή για να ξεδιψάσει, να κάνει παρέα, να κεράσει, να τσουγκρίσει 24 ώρες το 24ωρο. Δεν έχει ακόμη μάθει να εστιάζει στη γεύση της, τα συστατικά και την υγιεινή πλευρά της μπίρας. Η πραγματική μπίρα δεν είναι μια ξεθυμασμένη σαπουνάδα όπως έχει μάθει να πίνει και αυτό το καταλαβαίνει αμέσως πίνοντας craft. Την craft μπίρα την πίνουμε, δεν την καταπίνουμε. Να προσθέσουμε επίσης πως κάποια βιομηχανοποιημένα προιόντα που έχουν παραχθεί με τεχνητά μέσα είναι και λίγο επικίνδυνα από υγιεινής άποψης ή υπάρχουν μπίρες που δεν ακολουθούν την κατάλληλη διαδικασία συντήρησης την ίδια στιγμή που για παράδειγμα η Σόλο επενδύει τεράστια ποσά στην αλυσίδα ψύξης έτσι ώστε η μπίρα να διατηρείται παγωμένη και φρέσκια από την ζυθοποίηση της μέχρι την στιγμή που θα φτάσει στο μαγαζί μας και κατ΄επέκταση στο ποτήρι του καταναλωτή. Πρέπει λοιπόν πρώτα από όλα να σε ενδιαφέρει η ποιότητα, η γεύση και τα αρώματα της μπίρας για να εκτιμήσεις τις μπίρες της Σόλο και την κάθε craft μπίρα.

Ποιά η ανταπόκριση του κοινού ?

Από αυτούς που ήδη γνώριζαν τη Σόλο οι περισσότεροι την επιλέγουν κιόλας. Στους υπόλοιπους φροντίζουμε να γίνεται μια σαφή ενημέρωση για την ιδιαιτερότητα του προιόντος και τη διαφορά του τόσο ποιοτικά όσο και γευστικά από την μπίρα που έχει συνηθίσει να πίνει. Από εκεί και πέρα δεν είναι λίγοι αυτοί που επηρεάζονται από το θέμα της τιμής και την κρίνουν αρνητικά. Κακά τα ψέματα, πολλοί ενδιαφέρονται απλώς να έχουν γεμάτο το ποτήρι τους όλη τη μέρα, και φυσικά οι περισσότερες μπίρες της Σόλο, τόσο λόγω αλκοόλ όσο και λόγω τιμής δεν είναι για αυτήν την μερίδα πελατών. Σε αυτούς λοιπόν θα προτείνω κατευθείαν μια ποιοτική lager Primator.

Ποιο είναι το πιο ενδιαφέρον σχόλιο που έχεις ακούσει από κάποιο πελάτη σας σχετικά με τη Σόλο ?

Είναι από ένα πελάτη που ξεκίνησε εδώ να πρωτοπίνει δειλά, δειλά Σόλο και με τον καιρό μου σχολίασε πως μέσα από τις μπίρες της Σόλο μυήθηκε στον γευστικό κόσμο της μπίρας και ότι μπαίνοντας σε αυτό το μονοπάτι, του ήταν αδύνατο να γυρίσει πίσω.

Όσον αφορά το φαγητό, ποια food pairings (γευστικούς συνδυασμούς) προτείνετε και ποιος ο δικός σου αγαπημένος συνδυασμός ?

Μπίρες με έντονη πικράδα σηκώνουν οπωσδήποτε δυνατές γεύσεις όπως κρέας πχ μια χοιρινή σπαλομπριζόλα, πανσέτες κλπ ή καποιο έντονο, αψύ τυρί όπως της τρύπας, ξερό αθότυρο ή κεφαλογραβιέρα … και είναι πολύ ενδιαφέρον το πως μεταμορφώνεται η γεύση τη μπίρας ανάλογα το συνοδευτικό. Όσον αφορά τα πιάτα κατσαρόλας, σαλάτες και γενικότερα μεσογειακές γεύσεις νομίζω ότι πιο ήπιες μπίρες όπως η Αμερικάνα και η Χωριάτικη έχουν τον πρώτο λόγο. Προσωπικά τώρα, ο συνδυασμός της μαύρης μπίρας όπως μιας Porter ή μιας Imperial Stout με τα σπιτικά μας επιδόρπια σοκολάτας όπως banoffee, μαύρη σοκολάτα, cheesecake κλπ είναι κάτι που πραγματικά με ταξιδεύει.

Τι θα ήθελες να δείς / περιμένεις στο μέλλον από τη Σόλο ?

Καταρχήν, αυτό που γενικότερα θα ήθελα, είναι να δω τις ελληνικές μικροζυθοποιίες να συνεργάζονται προσφέροντας μας ιδιαίτερες μπίρες. Ξέρω ότι η Σόλο κουβαλά αυτόν τον τρόπο σκέψης και ελπίζω να αποτελέσει παράδειγμα ώστε να δούμε στο μέλλον αρκετές συνεργασίες με ενδιαφέροντα αποτελέσματα στο ποτήρι μας. Επιπλέον, ευχής έργον θα ήταν να μπορούν να πέσουν λίγο τα κόστη ώστε να μπορούμε και εμείς να την προσφέρουμε χαμηλότερα στον καταναλωτη … να μην ακούμε το κλισέ «με τα ίδια χρήματα πίνω δύο από τις άλλες» – μια κουβέντα άστοχη, πλυν απόλυτα κατανοητή τους καιρούς που ζούμε – καθώς με αυτή τη λογική θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει σε μια καλή μπίρα μισό λιτρο νερό και να έχει δύο μπίρες.  Αλλά αυτό δεν θα ήταν μια καλή μπίρα. Ακόμη θεωρώ αναγκαίο να κυκλοφορήσουν μισόλιτρες φιάλες ώστε να μπορούν δυο φίλοι να μοιραστούν μια μπίρα παρέα. Και φυσικά ανυπομονώ για το άνοιγμα του ζυθοποιείου της Σόλο στο Ηράκλειο τόσο γιατί θα έχουμε την ευκαιρία να κουμπώνουμε σχεδόν κάθε εβδομάδα κι από ένα νέο τύπο μπίρας στις βρύσες μας όσο και γιατί θα αποτελέσει σχολείο για την εκπαίδευση του κόσμου και την περαιτέρω εξέλιξη της μπίρας στον τόπο μας.